Polityczna droga Włodzimierza Cimoszewicza

Działalność publiczna Włodzimierza Cimoszewicza składa się z okresów jego wzmożonej aktywności politycznej i długich przedziałach czasu, podczas których przerywa on swoje starania i trzyma się na uboczu. Już pod koniec lat 60. Cimoszewicz działał w organizacjach młodzieżowych, a później także studenckich. W kolejnych latach skupił się jednak na karierze naukowej – w Warszawie uzyskał tytuł doktora nauk prawnych, po czym pewien czas przebywał jako stypendysta Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku. W wyniku pierwszych wolnych wyborów parlamentarnych w III RP uzyskał mandat poselski. Jako członek Sojuszu Lewicy Demokratycznej kandydował na stanowisko prezydenta w 1990 roku – rywalizację zakończył wtedy na 4. miejscu. W latach 1993-1995 piastował stanowiska wicepremiera, ministra sprawiedliwości oraz prokuratora generalnego (był to drugi rząd Waldemara Pawlaka). Następnie przez rok pełnił funkcję wicemarszałka sejmu, natomiast w 1996 roku prezydent Aleksander Kwaśniewski wyznaczył go na urząd premiera. W gabinecie Leszka Millera był natomiast ministrem spraw zagranicznych. O funkcję prezydenta ubiegał się ponownie w 2005 roku, ale po doświadczeniu ataków ze strony przeciwników politycznych, poprzestał na zasiadaniu w ławach senatu RP. Ponadto jest też nauczycielem akademickim na Uniwersytecie w Białymstoku.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.